| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
چگونه بندها زاده می شوند؟!
پوچی جنس شده است بر کمربند می گشایم همه ی انچه را گره زده بر تمام تنم دستان پر قدرتی دین وارونگی هم دارد خفه ام خفه شو خفه شده بودم از انجا که دوری سر بالایی است در فشار کمربند ها معکوس انگشترها بزرگ شده مار بر تمام محدوده ی هویتم حلقه های حماقت را مار دستش بود نه تمام آیینه ها که در خود می دید،هر روزخود را وصله شده به اول تنش،سایه ها ،گرد پوک شده به دلش؟! هیچ ربط نداشت کمربند ها به همان سنگینی سر با لایی سالها تمام تنم نشسته بود ریخته بر فضایی متعفن آنچه در جنس من سیاهی محض می شود ع ر ف یدک می کشد بی جا وصندلی های داغش به نفع تمام معکوسان عالم چیده شده است.
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و چهارم آذر 1388ساعت 0:32 توسط میترا نصر اصفهانی |
|
|
شایدهیچ وقت برنگردد هیچ وقت ارامش در اتاق خوابیدست وروحی در پی ان ،در کتاب ها حتی وقتی شکوفه ها روزنامه می خوانند،گم تر می شود وسکوت هم در خیابانها شاید هیچ وقت برنگردد هیچ وقت بهار به تعطیلات رفته و از ان جز چند شکوفه درپی ورق پاره ها ،هیچ نمانده چندین سال است وامسال طو لانی تر وزمین،در استانه ی جهان به تعطیلات رفته همچنان هی تنگ می شود هی تنگ هم انجا که جهان رستنی ها بود حالا دیگر تنها امید در پی شکوفه ها،هی می دود هی می پرد شاید هم باز... |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و پنجم مهر 1388ساعت 15:5 توسط میترا نصر اصفهانی |
|
|
هیچ به پایت نرسد اندوه دل قوطی وارم.
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پنجم مهر 1388ساعت 22:1 توسط میترا نصر اصفهانی |
|
|
بارید باراند ومن دوباره استشمامش کردم در نسیم اب قطره باران
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388ساعت 0:8 توسط میترا نصر اصفهانی |
|
|
برای پدرم: (چروکیده دست) جانمازی روحش چین وچروک هاش مهر ومنی من شده چه قد قامتی بستم با سطوح ناپاک حنجره ها باطلوعی شاید با غروبی هرگز.
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 23:58 توسط میترا نصر اصفهانی |
|
|
امید درد دکتر دارو وای که این دال ها دل خش می کند. سینه سرخاب چشم باز تنها کسم دالی در پیش است.
مشکی پوش این منم من جنس دوم را شکسته خواسته برخاسته پیمان شکسته این بهار سر کشی ها برسکوت ساحلی مشکی این هجوم شاپرک های طلایی بر فضای باز یک سقف رهایی این منم من پر هیاهو گشته ی باران در تپش های وجودی ، سبز پوشم من این منم من سازش امید با جوشش در طلوع یک حضور نو ،مشکی ـ پوشش این منم من پل شده ،سنت به خیزش را نشسته جنس دوم راشکسته .
قدرت حسودی اش را می پوشاند. پشت زورقی از لبخند وقتی افتاب سینه ی کوه را می بوسد. و زمین چشمان اشک بار اسمان را حسودی اش را نقاب زورمندی اولی در خلقت وان نشان شناسنامه ای گویا پوشانده نه .نه. بلند گو گویاتر است. با فراخوانی جمعی به اتاق که بر تخت خوابیده افتاب وکوه روح شدست در ان و به نا گاه صدا که پر است از اشک اسمان زاییده ی روح افتابی وصدا همان صدا که انفجار حسادت است. در قدرت زمین شدن درخشیدن مادر شدن. |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دوم شهریور 1388ساعت 2:20 توسط میترا نصر اصفهانی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
انسان چرا بر خلاف همه ی جانوران بر روی دو پایش ایستادهاست؟!
ایستاده است تا به اسمانها بنگرد. و من . . . |
| پیوندهای روزانه |
|
نیما یوشیج احمد شاملو سهراب سپهری فروغ فروخزاد فریدون مشیری شمس لنگرودی اوای ازاد(شاعران معاصر) گروس عبدالملکیان استاد اسماعیل امینی علی باباچاهی آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
آذر 1388 مهر 1388 شهریور 1388 |
|
RSS
|